Lelystad is een stad waar poëzie niet alleen leeft, maar ook wordt geschreven. Vanuit die traditie brengt Radio Lelystad wekelijks het Gedicht van de Week: een moment waarop woorden even de ruimte krijgen om te ademen. Het gedicht klinkt bovendien in het poëzieprogramma De Dinsdagavondsalon, waar taal en verbeelding elkaar ontmoeten. Deze week  Regina Bijlsma. Ze werd geboren in de Noordoostpolder en woont nu in Friesland. Zij is een veelzijdige vrouw die haar creativiteit uit als actrice, schrijver en dichter. Vrijheid is voor haar een essentieel onderdeel in het leven van elk mens. Haar gedicht dat is geschreven voor het onderdrukte kind benadrukt dit.

Verwonderlijk Kind

Heb jij dat nog wel eens, zo verwonderlijk als een kind? Dat nog geen zorgen baart en ook nog vrede vindt. Voor wie de schaduwen op de muur in de nacht het ergste zijn, of het nier bestaande monster onder haar bed, want zo is het maar net.

Maar heb jij dat nog wel eens? Zo verwonderlijk als een kind, dat nog vrolijk zingend over straat zijn eigen paadje verder gaat. Dat onbezonnen en vrij nog kan roepen: “Ik ben blij”. Een kind dat dansend achter de vlinder aanrent en nog geen schaamte kent. Die de vogeltjes nog hoort fluiten en zichzelf ook durft te uiten.

Ken jij dat nog? zo verwonderlijk en vrij als een kind dat nog durft te vragen, maar er niks van vindt?

Behalve dat is mooi, dat is leuk, dat is stom of af en toe een beetje dom. Dan denk ik als volwassen vrouw: is er nog wel hoop voor jou? Voor het onbezonnen, vrolijke en vrije, zonder schaamte of schuld, alleen het blije. Of af en toe een verdrietige traan wanneer je was gevallen, maar ook weer opgestaan.

Al jong begint het met presteren en moeten onze kinderen leren, waar zij allen de beste moeten zijn, al is het voor de schone schijn. Mogen de kinderen van nu nog wel spelen? En mogen ze zich ook nog lekker door en door vervelen? Zonder scherm, zonder mobiel, zonder game. Och lieve kind, waar gaat het heen?

Ach, het zal iets zijn van alle tijden, dat we het kind in ons dus gaan vermijden. Want de hoge druk van heden ten dage zorgt voor mentale stress en almaar klagen. Over politiek en polarisatie, over oorlog en immigratie.

“Maar mama, wat is dat dan? En wat vind ik ervan ?

Mijn lieve kind, dat is de grote mens die niet kan accepteren of waarderen. Niet meer kan delen, want we zijn met veel te velen. Ook zijn we allen toch niet echt gelijk. “Kijk uit mijn kind, ja, zelfs in eigen wijk. En die kindjes van het AZC, ach, speel daar maar niet meer mee.”

“Maar Amira uit Syrië dan, en Oksana uit Oekraïne? Dat zijn mijn allerbeste vriendinnen. Net als ik zijn dat toch kinderen die graag tekenen , mooie bloemen plukken, maar ook roze het allermooiste vinden. Weet je mam, laatst zag ik het echt heel goed: toen we in onze vinger prikten, hadden we allemaal “rood bloed.”

Ja, zo wordt de kindertaal een boodschap in een wonderlijk verhaal. Dus mocht je bewust worden van wat je bezint, probeer het gewoon weer voor deze ene keer: te ervaren hoe verwonderlijk het is, als het vrije, onbezonnen kind. Wie weet is het iets, heeft het een groot bereik. In eerlijk zullen we alles delen, al zijn we met zovelen, we zijn toch allemaal gelijk.

Maar heb jij dat nog wel eens? Zo verwonderlijk, onbezonnen, vrij en vrolijk als een kind, dat nog zonder iets te moeten alleen zijn eigen waarheid vindt.