Lelystad is een stad waar poëzie niet alleen leeft, maar ook wordt geschreven. Vanuit die traditie brengt Radio Lelystad wekelijks het Gedicht van de Week: een moment waarop woorden even de ruimte krijgen om te ademen. Het gedicht klinkt bovendien in het poëzieprogramma De Dinsdagavondsalon, waar taal en verbeelding elkaar ontmoeten. Deze week Nikita Moleveld uit Almere.

Ze is dichter en auteur en deze week dan ook een gedicht zonder rijm, een vrij vers. Waar haar boeken vooral magie en gruwelijke moorden bevatten, ligt haar poëzie dicht bij haarzelf. Ze schrijft daarin het liefst over thema's zoals mentale gezondheid, relaties en identiteit, zegt ze.

Welkom bij de mensentuin. In plaats van dieren kun je hier mensen observeren in hun natuurlijke habitat. Een hele stad gesimuleerd om naar te kijken. Straten en wijken, huizen en dijken. Wat doen de mensen als ze denken zonder oordeel te kunnen bestaan.

De borden zullen je vertellen dat de mens een wreed dier is, belust op macht en rijkdom, beiden verkregen over de ruggen van anderen, onderdrukking, uitbuiting. Ze zijn een soort van hiërarchie, veel te vaak arbitrair bepaald door de fysieke kwaliteiten die niemand zelf gekozen heeft. Ergens een norm gekozen en wie afwijkt, die faalt omdat het systeem niet voor hen is gemaakt. De mensen zaaien haat en plukken de rotte vruchten, onwetend dat ze zelf hun samenleving vergiftigen. De borden zijn duidelijk, er is hier niets te zien, tenzij je je vermaakt met het aanzicht van zelfvernietiging.

Toch blijf je kijken, want hoe kan een hele soort denken dat het zo hoort. Je buigt je dichter naar het glas, kijkt niet langer naar de borden maar naar de mensen die zich bewegen door de straten. Je ziet een man zijn buurvrouw met een gebroken been in de tuin helpen. Je ziet een jonge caissière uit haar weg gaan om een bejaarde man zijn boodschappen in zijn rollator te krijgen. Je ziet mensen samen het leven door komen, elkaar voorttrekken wanneer het even niet lukt.

Het beeld voor je is niet een van de twee, geen schaakbord met de vakken netjes afgescheiden. We leven in een wereld die vele oorlogen kent, waar velen hun leven hebben gegeven om een ander te redden. In een wereld vol ziektes, waar mensen toch blijven strijden om nog een dag hun familie te verblijden. Een wereld vol natuurgeweld en rampen. Ondanks dat alles groter lijkt dan wijzelf, gaan zovelen uit hun weg om een ander te beschermen.

Dus welkom bij de mensentuin. In plaats van dieren kun je hier mensen observeren, kiezen zoals welke jij wilt zijn. Of je een steen wilt gooien, of er een wilt bijdragen om iets moois te bouwen. Laat de borden niet bepalen wat de mensheid kan zijn, dat bepalen wij