Lelystad is een stad waar poëzie niet alleen leeft, maar ook wordt geschreven. Vanuit die traditie brengt Radio Lelystad wekelijks het Gedicht van de Week: een moment waarop woorden even de ruimte krijgen om te ademen. Het gedicht klinkt bovendien in het poëzieprogramma De Dinsdagavondsalon, waar taal en verbeelding elkaar ontmoeten.

De tekst van de week is dit keer van Joy Schouten, singer/songwriter, zij schreef tekst in de context van het ‘Urban Bytes’ project. Met een veelbesproken onderwerp als voedselverspilling raakte ze vooral geïnspireerd door onze relatie met voedsel. Wat het betekent om samen te eten en de waarde van een maaltijd wanneer deze niet vanzelfsprekend is. In ‘Betty’s Diner’ beschrijft ze wat ze ziet op haar werk bij stichting InnerCircle; drukke vrijwilligers, mensen die sinds lange tijd weer met anderen aan tafel zitten, ouders die verbinding zoeken. Dan ziet ze vaak dat mensen dat in het begin soms moeilijk vinden en steeds een beetje meer uit hun schulp kruipen. ‘Betty’s Diner’ is een fictief restaurant, maar de verhalen zijn echt. Meer over Joy vind je op de website van Innercircle.

Betty's Diner

When the lights go out at ‘Betty's Diner’

the floor is swept

and well-worn work shoes

make their way home.

Across the street from Betty's Diner

a man has waited all day long.

After many years, the people know him.

They pass him by, pay him a glanceless dime.

He awaits his people.

He awaits the night shift.

He awaits his people.

He awaits the night shift.

On her way to Betty's Diner,

a woman engulfed in her phone.

She read her kids a good night story

and went off to her second home.

She turns the key to Betty's Diner,

her colleagues, late and right on time.

No one here is on the payroll

and nobody quite minds.

They’re here to meet their people.

They’re here for the night shift.

They’re here to meet their people.

They’re here for the night shift.

Through the door of Betty's Diner

two feet step in at unsure pace.

He still ain’t used to the warm welcome

but greets his people with his smile.

He meets himself in conversation;

‘How’s the kids and how’s the wife?’

He presents, proudly, today’s fortune,

the glanceless penny worth his pride.

He eats for free, insists on tipping.

He is a gentleman at heart.

He knows more than anyone there;

the nightshift sets the day apart.

ode to the nightshift

and to all their people

ode to the nightshift

and to all their people

When daybreak hits at Betty's Diner

and duty calls from somewhere else,

he assumes his place across the street

and so does she before school starts.

He knows he’s got a reservation,

he’s got the best seats in the house.

He gets to meet himself again,

be the gentleman he is at heart.

Be sure to stop by Betty's Diner,

where nothing ever goes to waste.

It’s where we face the day together

at a table, round and shared.